Houtskool hamsteren

Vergeet WC papier. Zeker Hollandse. Al zou je van bepaalde zelfingenomen marketeerpolitiekers de schijt krijgen ( sorry aan een paar nl. Vrienden)

Vertrek nu.

Ik zeg: NU, en lees de instructies verder op uw Iphone.

Storm naar uwen Grand Bazar, allee eentje die niet staakt , grab een kar of twee mee, drie of vier, als ge een van uw kinderen ervoor ook hebt meegegrabt, en wring u tussen de hamsters in de file .

Aan de GB deze morgen

Begin te bidden dat ge voor sluitingsuur nog binnen kunt. Want morgen is het zondag en van de vakbond mag een kassierster op zondag niet werken. Ook van de ACV niet. Dus bidden helpt eigenlijk niet. Probeer eventueel transcendent mediteren

Houtskool is nu de hype. De rekken werden deze middag nog koortsig bijgevuld. Maar er komt schaarste. S C H A A R S T E . Read my lips.

En als ge op mijn aanwijzen nu aan uwen GB staat, en je hebt geen riante tuin of een luchtig dakterras om te barbequën, dan kun je natuurlijk verder blijven aanschuiven voor waardeloos WC papier. Sorry daarvoor.

Maar niet geklaagd !

Hier komt Largos’ herbe de provence op uw entrecôte-beurstip voor een zonnige Paasweek in uw gehavende portefeuille: gooi uw shitty WC papier aandelen weg

En koop houtskoolfabrikanten aandelen

Het zwarte goud

Nu kopen.

NU!!!

Largo, uw hot dog.

Maskers af

Maskers af

Maskers af
Er zijn er blijkbaar toch niet genoeg

Maskers af
Zelfs al worden we dan waarschijnlijk niet herkend
In Avondvrede
Worden we wel erkend

Maskers af
De wereld is buiten

Maskers af
Wij in deze onderwereld
In deze binnenwereld
Mogen niet buiten
Wij blijven binnen
Zijn nochtans
Ver van “binnen”

Maskers af
Laat de buitenwereld ons nu echt in de steek?
Is er buiten nog een wereld?

Maskers af
En dan nog
Nu of nooit
Zijn we daar

Liefdevol
Met
En als het moet
Zonder masker

Met dank aan alle gemaskerde helden
Van Avondvrede, Gent.
En zoveel anderen.

De dankbare kinderen van Yvette.
3 april 2020

Poessoefa

( 2 aprilvis)

Via een paar èchte vrienden. Een paar maar, men zegge het voort.

Via dat paar vrienden werd ik verwittigd dat gisteren, 1 april, mijn blog gehackt werd door Winch.

Winch is, – pardon was- die vreselijke afgebleekte goudvis die het hele jaar door met opgeblazen kaken zich spotdrijvend zit af te vragen waarom ik niet zoals hem kan zweven. Terwijl hij wel zoals mij wel kan kwispelen.

Winch was dus. Sinds dit glorieus ochtendgloren. Nemo hebbe zijn graten.

Ik heb het existentieel probleem van die starende staartvinkwispelaar opgelost.

Of liever laten oplossen. Largo is een lepe lafaard als het moet.

En het moest.

( de kat van onze buren)

Poessoefa noemt de moordenaar. De kat van onze lieve buren. Die naar het schijnt nog behoorlijk kan voetballen ook.

Ik kan hem niet luchten. En het is wederzijds. We zijn hartelijke vijanden.

Maar toen ik vertelde hoe mijn vijand Poessoefa van mijn vijand Winch, mijn vriend kon zijn, was hij akkoord voor zijn transfer naar het aquarium des euvels, en was Winches’ lot snel bezegeld.

Vanaf nu. Geen hacker of kakker meer.

Uw Largo houdt nu verder die kat dwaas en blijft de baas.

Daarbij, ik heb weinig voetballers al deftig zien schrijven.

Largo, sinds 2 april terug alleenheerser op Palepel 12B

Le Nègre

Gelukkig valt 1 april niet op 29 februari. Anders kwam ik maar om de vijf jaar aan tarbod. En dat zou vooral heel spijtig zijn voor mijn lezers die zich zo graag door mij laten vangen.

MIJN lezers, jaja.

Ik stel me voor, of liever aan: ik ben Winch. De goudvis ( traduction fr: un poisson rouge ) van de baas van Largo. En bijgevolg ook de baas van Largo. Want ik ben zijn ghostwriter ( traduction fr: un nègre) .

Poisson rouge noir

Ik ben de baas van zijn gedachten. En dat is niet heel moeilijk.

Wat Largo niet kan bedenken, en dat is veel omdat een hond slechts beperkt is in zijn denken, bedenk ik. Ik ben zoals een buikspreker. Hij kwispelt van ja, en ik zeg van neen.

Ik manipuleer.

Ik manipuleer, pootipuleer, en staartvinipuleer zijn beperkt doen ( slapen, eten en pootheffen) , zijn onbestaand denken, en vooral zijn ongecontroleerd doemdenken.

Wij, negers goudvissen, zijn vrijgevochten. Ik had eigenlijk Maarten Luther King of Nelson Mandela als naam gewild. Maar mijn blanke baas heeft daar anders over beslist bij mijn geboorte. Dat was de eerste en de laatste keer dat ze me zouden discrimineren. Hasjtagmitoe.

Poissons rouges broyant du noir

De eerste en de laatste keer. Want ik heb op dàt moment beslist om zelf baas te worden. Van mezelf en van dat hondbeest.

Winch dus. De ghostwriter. De alter ego met nog een veel grotere Ego dan die zelfingenomen Largo.

le nègre. Pardon: Le Nègre.

Majorité rouge rouge et minorité rouge noire

Dus als je vanaf morgen 2 april alweer een goed artikel van Largo meent te lezen. Denk en dank dan aan een ontketende neger, die vanuit zijn gouden viskooi alle taboes overhoop gooit.

Over hoop en nog veel meer.

Dit verhaal werd uitgevist door Nelson Luther King, alias Winch, alias Largo, uw gouden goudvis, 1 april 2020.

Tot volgend jaar! Als het alweer geen verschrikkeljaar wordt tenminste…

Et toi, qu’en penses-tu?

Des rumeurs qui roulent

Des roublards qui mentent

Et toi qu’en penses-tu?

Notre nature qui nous chasse

Qui nous met à la porte

Et toi qu’en penses-tu?

D’un virus qui menace

Si infime si infâme

Et toi qu’en penses- tu?

D’une vie qui ne respire

Que par procuration

Et toi qu’en penses-tu?

D’un monde qui est trop

Plein de monde plein de peur

Et toi qu’en penses-tu?

Toi qui nous a quitté

Tu t’es mis à la porte

Est-ce que tu avais vu?

Mais surtout maintenant

Toi derrière cette porte

Qu’en penses-tu?

Message de détresse à tous ceux qui ont pris la porte.

31.03.2020

L’histoire pète. Et se répète.

C’est une histoire très intime.

Que je vais vous révéler.

Ou plutôt, mon histoire intime.

Que je vais tenter de relever:

Mon histoire, c’est mon histoire à moi

Mon histoire, elle ne pète pas.

Mais elle se répète.

Dans ce cas je vous connais, vous allez me dire:

Mais arrête de te répéter: garde ton histoire pour toi!

Nous on veux une belle histoire

Une histoire de chacun pour soi.

Bocaccio

Het dubbele van het mediaan gemiddelde van het middelmatig lezersbestand van mijn baasje heeft onmiddelijk op deze column geklickt.

De grote meederderheid hiervan omwille van het interessant artikel dat de afbeelding belooft – dit noemt men het Snoecks Almanak effect- , een paar schijnheiligaards, baasjes’ lievelingsfans trouwens, om te zien of er nog van die foto’s volgen.

Bij deze de tempel, lieve fans.

Giovanni Boccacio- den Johnny, zoals ze hem noemen in de Damvallei, dat is de Silicone vallei van silicone, sex, drugs en rock n’ roll- den Johnny is, naast beruchte Dancinghouder in Destelbergen en stiekeme partnerruilrendezvouskothouder in Fiesole, ook schrijver geweest.

In zijn Decamerone, een achter de toog en op, onder, en tussen bed en lakens geschreven boek, voorspelde hij de herhaling van de pestepidemie , door de NVA en Vlaams Behang genoemd: “ De zwarte dood” , die Firenze en Destelbergen in 1350 getroffen hebben.

Den Johnny schreef hierin het historische en heel actuele:

« ‘s middags lunchten ze met vrienden, ‘s avonds dineerden ze met (Pietje) de Dood ».

Dit is door ons Maxi Mini ster vertaald door : “ blijf in uw kot.”

De inhoud blijft dezelfde, de stijl past zich aan aan het hedendaags publiek.

Allee nog een fotootje voor zij die niet op mijn baasjes’ blog zijn gekomen om moraliserende praat te lezen.

Lockdown party somewhere in Destelbergen, or was it Fiesole? March 1350.

Ausfahrt gesperrt

De mens loopt op straat

Een éenrichtingsstraat

-You can check in anytime you like

But you can never leave-

De mens loopt alleen

Weet niet waarheen

Is het wel de goede richting?

De mens loopt in a loop

In het rond

En rond en rond

De mens komt niet rond

En loopt er helemaal in

Un tranche de l’art

Certains confiné(e)s s’en sortent mieux que d’autres

Que dire de ma cousine Docteur en Histoire de l’art, qui m’écrit aujourd’hui que désormais elle n’a plus qu’une adresse :

Marché aux porcs à Bruxelles.

Serait-elle passée de l’art au lard ?

Les dommages collatéraux du confinement sont inquiétants