Didgeridoo.

Wat ik zo erg vind, is dat de wereld me het schijnbaar kwalijk neemt als ik een dutje doe. Didgeridoo.

Ja, telkens als ik mijn dutje doe, neem nu net Didgeridoo, gebeurt er iets ergs in de wereld.

Gisteren was het alweer van dat. Ik ontwaak zoals gebruikelijk onschuldig en herboren terwijl mijn baas suf loom muf en lauw de bosbranden die Australië aan het teisteren zijn als een kelk aan zich en de TV laat voorbijgaan en naar mij toestuurt.

« De wind zit verkeerd » puft hij nog. Het bleek zijn wind te zijn.

« Largo, stop nu eens met scheten laten »! Vergoelijkt hij zich.

Dramamoe. Didgeridoo.

Trump heeft mijn baasje leeggezogen met zijn loze oorlogsverklaringen. De Caesar van Antwerpen ook trouwens. Met de bende van Grieken zou de oorlog 2014-2018 tenminste al gestreden zijn en zou een hond weer rustig kunnen gaan dutten. Maar neen: cordon sanitaire aan en uit als een kuisheidsgordel. Maar geen boem boem. Een klein pietje hebben die Keizers. Vraag het maar aan Cleopatra. En de kiezers die Keizers kiezen hebben vermoedelijk graag kleine pietjes.

Conflictmoe. Digeridoo.

En wat mijn vriend de Kangooroo? Gaan ze hem ook wegbranden?

Ik dut weer in en zie hem springen. Hop hop hop. Over het water naar Nieuw Zeeland. En als het daar ook brandt, zal hij wel leren zwemmen zeker?

Water genoeg, met de opwarming. Maar niet op de juiste plaats.

Kangooroo. Didgeridoo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s